Eerste weekend van oktober is bij de Prisma judoclub beter bekend als weekendje Texel

Er was weer massaal ingeschreven 30 judoka’s van Prisma en 5 van Budo school Amsterdam.

Een bovengemiddelde inschrijving, Texel moet je nu eenmaal in je leven hebben meegemaakt,

Het was tevens de laatste kans om mee te kunnen doen omdat dit het laatste judofeest zou zijn.

Vreemd hoor na 10 jaar geen judofeest meer op Texel in oktober 2012.

Nadat we allemaal op tijd op de boot waren aangekomen (altijd weer spannend of iedereen aan boord is) werd in de sporthal al duidelijk dat meerdere verenigingen met meer judoka’s aanwezig waren dan gebruikelijk. Vooral de Noordelijke regio’s waren goed vertegenwoordigd met spelend sporten, JV Scheemda, JC de Sweatsch, BC Hoogeveen en JC Kollum. Ook waren BC Dun Hong en BV de Uitkomst  uit de kop van Noord Holland ook aanwezig. Uiteraard was de harde G-judo kern aanwezig en te herkennen aan hun rugembleem met naam en Nederlands team G-selectie er op vermeld. Iets waar we best trots op mogen wezen is dat er drie Prismarianen in deze Nationale selectie zitten, namelijk Jim van der Broek, Lorenzo Caspers en Sacha Mulder.

Om maar meteen met deze kanjers te beginnen Jim had de vorm van zijn leven op Texel, super gemotiveerd stond hij te judoën. Helemaal gefocust op zijn tegenstanders won hij de ene partij na de andere. De meeste omdat hij schitterende worpen uitvoerde. Zijn tegenstanders werden er tureluurs van. Een wel verdiende eerste plaats Jim, gefeliciteerd.

Sacha had het veel moeilijker vooral tegen Stefanie ging het moeizaam, toch moet Sacha het kunnen winnen ondanks dat Stefanie meer tactiek in huis heeft. In België lag Stefanie ook in drie tellen op haar rug en muurvast in een houdgreep, jammer dat Stefanie geblesseerd raakte en de scheidsrechter de partij opnieuw liet beginnen in plaats van Sonno Mama toe te passen.

Maar scheidsrechterlijke dwalingen gebeuren ook in Nederland, Amir gooide met een snelle actie in het begin van zijn partij tegen Martijn. Hem met een schitterende linkse O-Soto-Gari plat op zijn rug, Ippon zou je denken, welnee hij kreeg er maar een wazari voor! Waardoor Martijn zich kon herpakken,  alsnog won van Amir en de eerste plaats opeiste in zijn poule. Ondanks dat het knap was van Martijn om eerste te worden werd Amir wel erg benadeeld. Ik krijg ook steeds meer het gevoel dat scores van  Prisma judoka’s ondergewaardeerd worden door sommige scheidsrechters. Ik vind het ook niet oké, dat scheidsrechters zowel coach/trainer als scheidsrechter zijn. Zo werd David bijna benadeeld bij een hantei. Terwijl hij in mijn ogen en die van de twee andere scheidsrechters duidelijk gewonnen had op rood, gaf die scheidsrechter wit aan als winnaar.

Het kan gewoon niet, stel je voor dat Chris de Korte een wedstrijd beoordeeld als hoekscheidsrechter terwijl Mark Huizinga op de mat staat, iedereen zal moord en brand schreeuwen.

Stille wateren hebben diepe gronden en dan heb ik het over Harmen, hij zegt meestal niet zoveel  maar heeft een echte killers mentaliteit, ik vermoed dat zijn tegenstanders er van uit gaan dat hij een watje is. Nooit een tegenstander onderschatten hij werd niet voor niets eerste in zijn poule!! 

Gefeliciteerd Harmen goed gedaan.

Ondanks dat onze judoka’s hun uiterste best deden, waren er ook  judoka’s bij die het knap lastig kregen. Jan en Quinten bijvoorbeeld zaten in een wel heel stevige poule. Ze knokten voor wat ze waard waren maar het mocht niet baten en verloren al hun partijen. Toch moet ik vooral Jan complimenteren. Bij zijn eerste tegenstander dacht ik nog dat kan hij wel winnen maar toen zijn tweede tegenstander twee koppen groter op de mat stapte dacht ik oei, daar gaat onze Jan.

Toen hij me ook nog vroeg meester kan ik deze partij winnen? Stond ik een beetje te twijfelen, wat zeg je dan? Ga alvast maar liggen Jan no way you can win this. Gerlukkig stond Ieke Postma de coach van JudoClub de Sweats naast me die tegen Jan zei: “Winnen kan je altijd” en zo is het maar net.

Jan klein van stuk maar vol, rond en stevig van omvang, wist zowaar deze reus te weerhouden om hem te gooien.

Ik denk zelfs als hij meer judo ervaring had gehad, hij hem simpel  had kunnen vegen of een schouderworp had kunnen uitvoeren. Hij hield hem perfect onder controle hield één hand laag aan de linkermouw en één hand in de kraag. Uiteindelijk verloor hij toch maar alleen omdat hij na een frummel worpje in een houdgreep kwam. Nou ja houdgreep meer een wurggreep, ik bedoel vastpakken handen in elkaar en persen maar tot je darmen er uitkomen.

Ook Quinten had een zelfde ervaring met deze judoka hij moest tegen dezelfde mannen en verloor alle partijen, in de laatste partij lag hij zo vast dat hij niet meer kon afkloppen. Daarom roffelde hij met zijn benen op de mat om aan te geven dat hij zich overgaf, helaas de scheidsrechter had zijn bril en/of  Philips oorbellen thuis gelaten. Toen Quinten wel erg blauw aanliep ben ik de mat opgestapt en Maté geroepen, dat mag ik natuurlijk niet doen en de scheidsrechter was heel boos op mij.

Maar liever hij boos als Quinten in de ziekenboeg.

Thomas en Remi deden het goed en gingen met een tweede plaats naar huis en hebben goed gejudood.

De vlekkeloze organisatie had een goede indeling gemaakt zo waren alle jeugd judoka’s op mat 1 en 2, waar leuk en sportief werd gejudood terwijl op mat 3 de kanjers bezig waren en mat 4 en 5 de recreanten bezig waren.

Tien jaar een toernooi organiseren op hoog niveau kon natuurlijk niet ongemerkt voorbij gaan voor degene die dit van het begin af aan ontwikkeld en geregeld hebben. Ik heb het over Henk en Inger de Vries die natuurlijk in het zonnetje werden gezet. Helaas was dit niet kortgesloten waardoor ze drie onderscheidingen kregen, waaronder een lintje van de koningin.

Dat was eigenlijk een beetje teveel van het goede vond Henk en ik was aangenaam verrast toen hij mij vertelde het meest mijn nominatie voor de gouden G-speld te waarderen.     

Na de prijsuitreiking nog even eten en dan naar het groepshuis, bed opmaken en omkleden voor de disco en natuurlijk te laat naar bed. Toch waren de meeste alweer vroeg op en hadden zelfs hun koffer al ingepakt. Nou ik heb me nog lekker een keertje of twee omgedraaid, stelletje malloten, om 07.00 uur al gepakt en bezakt klaar te zitten terwijl het ontbijt om 09,00 uur geserveerd wordt.

Ontbijt was trouwens prima geregeld net als het bowlen, midgetgolf en het zwemmen, bovendien was er een soort ballorig ruimte waar de jeugd lekker kon klimmen en klauteren.

Nog een bordje patat met kroket en ijsje toe, lekker hoor, smikkelen maar voordat de bus ons naar de boot brengt in de stromende regen. Toch goed dat we niet zijn gaan varen want het was waterkoud. Gelukkig hadden we daar geen last van, in de bs was het lekker warm waar bijna iedereen door in slaap sukkelde.

Het weekend zat er op toen alle judoka’s op gehaald waren door ouders en verzorgers in Amsterdam.

Een intensief maar leuk weekend was weer voorbij we zullen het missen in 2012, het zal moeilijk worden een alternatief te zoeken dat dit mega evenement zal evenaren.

Dag Texel, het waren 10 geweldige oktober weekends en bedankt dat we deze mochten meemaken.

BvdE

Was het vorig jaar nog een regenachtige dag, dit jaar scheen de zon volop, veel te mooi weer om binnen in een sporthal te zitten!

Toch willen de meeste judoka's dit fantastische evenement niet missen. In mijn naïviteit dacht ik dit jaar zal de inschrijving naar Texel een beetje tegenvallen, omdat we in november al een lang weekend in Limburg zijn.

Maar tot mijn verbazing schreven in de laatste week nog een stuk of 12 judoka's zich in voor het Texelse evenement. Ik denk dat de organisatie wel een beetje gek van me werd, door de vele veranderingen die zij weer moesten verwerken in de poules. Het hele toernooi was weer één groot feest voor de 9e keer alweer. Volgend jaar word het dus een jubileum jaar. 10 jaar judofeest op Texel! 10 jaar een succesvol concept.

De overtocht van Den-Helder naar Texel is al een beleving voor onze judoka's. Het is net of je op vakantie gaat. De begroeting van alle vrienden van verleden jaar is hartverwarmend, er wordt wat af geknuffeld voordat de boot gearriveerd is. De boottocht zelf is al spannend, aan de overkant staan de bussen al klaar met de vrijwilligers die mede keer op de schouder geslagen worden, handen moeten schudden, en soms zelfs een nat kusje niet kun-nen ontwijken. Ze worden van alle kanten besprongen, door de soms wat overenthousiaste judoka's.

In de sporthal liggen de matten al klaar en hebben de vrijwilligers weer hun uiterste best gedaan om het de judoka's naar de zin te maken.

De gezamenlijke warming-up wordt enthousiast ondergaan, waarna de eerste partijtjes beginnen.

Tegen de middag hebben de meeste judoka's al een partijtje of 2 gedraaid, een enkeling die nog niet aan de beurt gekomen is vraag aan zijn coach; " ze zijn me toch niet vergeten hé?!" "Natuurlijk niet, wacht maar rustig af!"

En inderdaad, na de lunch die weer uitstekend geregeld was door de organisatie, (broodje ham, broodje kaas, krentenbolletje, pakje appelsap, stukje fruit en als klap op de vuurpijl een mini chocoladesnackje) in het kort was dat het lunchpakket. Je zou ze alle 150 maar moeten inpakken.

Oh ja, we waren bij die vergeten judoka, ik dwaal af.

Na de lunch werd hij inderdaad opgeroepen voor de 1e partij die hij won, net als al zijn partijen, had hij toch niets voor niets gewacht, een 1e plaats daar was hij wel blij mee. dat zou zijn moeder wel fijn vinden.

De prijsuitreiking die altijd door Albert gedaan wordt, je weet wel die man die sneller praat als zijn schaduw en vol zit met grapjes ( tegen de Wethoudster die hij een boeket bloemen overhandigd; "omdat u te laat was, hebben we er  enkele bloemen eruit gehaald, toch gunnen wij van harte u dit boeket" Om dit soort grapjes te volgen moet je wel goed opletten wat hij zegt. Je zou er honger van krijgen. Ook geen probleem, want ook dat was weer super geregeld ( vruchtencocktail, bami met pindasaus, appelmoes, en een heerlijk ijsje toe)

Daarna sprongen we met zijn allen in de bus richting "Zilvermeeuw" (jeugdhotel) hoewel het zich  welbekende ritueel van hoe verover in mijn tas zo snel mogelijk, om de beste slaapplaats te krijgen tegen viel dit jaar.

Christel en Tycho hadden namelijk al een kamer indeling gemaakt. Dat was balen en ik had nogwel afgesproken met mijn grote vriend Daniël op dezelfde kamer te slapen. Toch maar vlug om gekleed om naar de disco te gaan.

Na de disco terug naar de 'Zilvermeeuw' om nog wat te drinken, praten, eten, spelletje doen, en dan naar bed. Morgen weer een spannende dag in het bungalowpark 'de Krim', waar we kunnen zwemmen, midget-golven, bowlen, wandelen, spelen, terrasje pikken, eten, en dan weer naar huis. Volgend jaar zijn we weer van de partij. Dag Texel, bedankt Fam. de Vries en alle vrijwilligers die dit mogelijk gemaakt hebben. 

Berdien Scheepstra ism Ben van der Eng

Na een hantei beslissing kan Tycho niet bevatten dat zijn judoka unaniem verliest na een geweldige wedstrijd gejudood te hebben tegen een tegenstander die alleen maar kon hangen om niet gegooid te worden. Bovendien werden alle scores van de Prisma judoka niet gezien door de scheidsrechters. Tja Tycho scheidsrechters hebben niet altijd gelijk maar krijgen het wel.